استفانی کرونین، استاد تاریخ دانشگاه لندن می نویسد: «رضاشاه پس از بنیاد نهادن سلسله ی پهلوی، برنامه ی افراطی غیرمذهبی، تمرکزگرایی وسیع و طی سالهای بعداز آن سیاست های خشونت آمیزی را غالباً از طریق بکارگیری ارتش به اجرا درآورد. طرح های حکومت رضاشاه بطور اساسی بوسیله ی روشنفکران دوره ی مشروطه تدوین شده بود و مشروعیت خودش را نیز مدیون نخبگان سیاسی ملی گرا بود. با وجود این، زمانی که این اصلاحات با زور بر بخش اعظم مردم تحمیل شد، دشمنی گسترده و در بعضی مواقع عصیان آشکار آنها را برانگیخته بود».

از جمله ی این سیاست ها می توان به قانون اصلاح لباس مردان، کشف حجاب زنان، قانون خدمت نظام وظیفه و خلع سلاح اشاره کرد. در این میان، یکی دیگر از برنامه های پهلوی اوّل برای نوسازی جامعه ی ایران، سیاست تخته قاپوی ایلات کوچ رو بود که غالباً توأم با تنش و درگیری بوسیله ی ارتش اجرا می گردید.

پس از برکنار شدن رضاشاه پهلوی در شهریور ماه سال ۱۳۲۰، بخش قابل توجهی از ایلات و طوایف کوچ رو که اسکان گردیده بودند دوباره به زندگی کوچ نشینی و شبانکارگی بازگشتند و این امر ادامه داشت تا آنکه پس از تثبیت قدرت محمد رضا شاه پهلوی در اواخر دهه ۳۰ شمسی و به دنبال آن اجرای سیاست اصلاحات ارضی، نظام سنتی عشایر با سرعت بیشتری در شیب تغییرات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی افتاد.

به هر حال بنظر می رسد گذشتن از ساختارهای سنتی در جامعه ی ایران و بویژه ایلات و طوایف کشور امری گریز ناپذیر بوده است امّا باید توجه داشت که اجرای این برنامه ها بطور ناقص از یک سو و به پیش بردن با شتاب و همراه با زور آنها از سوی دیگر، غالباً تأثیرات شدیدی را بر قشرهای مختلف جامعه برجای می گذاشت؛ چنانچه برخی از پژوهشگران، آن را عامل توسعه ی نامتوازن کشور ایران در دوران حکومت پهلوی دوّم می دانند.

دكتر نادر افشار نادري درباره اثرات مستقیم و غیر مستقیم سياست تخته قاپو و تأثير شديد شیوه ی اجراي سريع و همراه با زور آن بر زندگي اقتصادی و اجتماعی عشاير (عمدتاً بدليل فروپاشي نظام دامداري) و در سالهای پس از آن، اجرای شتاب آلود اصلاحات ارضی، مطلبی را در سالهای دهه ۱۳۴۰ شمسی منتشر کرد. داستان کُلو به گونه اي دردناك نشان مي دهد رَوند نادرست اجرای مُدرن سازي جامعه ايران و توسعه ی نامتوازن آن، چگونه باعث وارد آمدن ضرباتي سهمگين بر پيكر عشاير غيور كه در طول تاريخ پر فراز و نشيب كشور، یکی از ارکان اساسی حافظ اين مرز و بوم بوده اند، شده است. اكنون اين نوشتار را كه درباره يكي از عشاير بهمئي به نام كُلو است با هم می خوانيم:

مادر «کُلو» ۵ پسر و دختر زاييده بود که همه آنها درهمان ابتدای تولد مرده بودند. وقتی برای بار ششم حامله شد، نذر کرد اگر فرزندش پسر باشد و هفت روز بعد از تولد، زنده باشد، او را به امامزاده ببرد و بعنوان قربانی، تکه ای از گوش او را قطع کند، تا پسرش، غلام گوش بريده ی امامزاده باشد.

دست بر قضا، نوزاد پسر بود و زنده هم ماند و لاله گوش او هم قربانی امامزاده شد و نام او را هم در همان امامزاده کلو گذاشتند که به زبان لری معنی گوش بريده را می دهد.

ولی کلو با اينکه با ادامه حيات به آرزوی ديرين پدر و مادر پاسخ مثبت داد، قدم نامبارکی داشت. چه بعد از مدّت کوتاهی مادر کلو هنگام زاييدن، با نوزادش به سرای باقی شتافت و کلو را بی مادر گذاشت.

در ايل بهمئي که که مرزهای تقسيم کار مخصوصاً بر حسب جنس بسيار مستحکم و تقريباً غير قابل عبور است، مرد بدون زن نمی تواند زندگی کند و پدر کلو هم از اين قاعده مستثنی نبود و ديری نپاييد که «ماه پری» زن پدر کلو شد.

کلو تا وقتی بچه بود، چرانيدن ۱۰ يا ۱۵ بزغاله پدر را به عهده داشت. وقتی کمی بزرگتر شد، چوپانی گله های ديگران را می کرد و از اين راه هر ساله ۵ تا ۱۰ بزغاله و برّه سهم می برد که به پدر می داد.

کلو ۱۵ ساله بود که دختر عموی ۸ ساله ی خود را به زنی گرفت. ولی چون مال و منالی از خود نداشت، در همان بهون پدر باقی ماند و به کار چوپانی خود ادامه داد.

در سالهای بعد از اجرای سياست تخته قاپو، در طايفه ی علاءالدينی از ايل بهمئی، هر کدخدا موظف است هر سال معدودی از جوانان را که بالای ۲۰ سال دارند، برای خدمت سربازی به ژاندارمری معرفی کند. و بدين ترتيب کلو برای خدمت معرفی شد.

 دوران دو ساله خدمت سربازی کلو در نوار مرزی ايران و عراق در دشت ميشان، درست مصادف با اجرای قانون اصلاحات ارضی شد. ضعف و پيری، بی دست و پايی و بالاخره بی خبری از جريان اوضاع و احوال، به پدر کلو اجازه نداد که دهها فرسنگ راههای صعب العبور کوهستانی را پياده طی کرده و خود را به مأموران اصلاحات ارضی برساند. اگر هم می رفت، باز نمی توانست زمينی برای خود دست و پا کند چونکه پدر کلو شناسنامه نداشت، خود کلو هم در خدمت سربازی بود و در نتيجه از تقسيم اراضی بهره ای نبرد.

موقعی که کلو از خدمت سربازی برگشت، در بين عشاير جزو معدود افرادی به شمار می رفت که شهر ديده بودند. از اين پس از مدت کوتاهی هوس شهر و کار کردن در شهر به سرش زد. راهی بندر شاهپور شد و به کار بارگيری کشتی ها پرداخت. ولی يک روز بارانی که از پلکان نم زده ی کشتی پايين می آمد، پايش لغزيد و به آب افتاد. جراحات حاصله زياد نبود ولی سردی آب دريا در سرمای زمستان و از همه مهّم تر ترس و وحشت، موجب شد که کلو يک ماه در بيمارستان بستری شود.

وقتی کلو از بستر بيماری بلند شد و با ۲۰۰ تومان پول به خانه برگشت، پدر خود را در بستر بيماری يافت که واپسين نفسهای زندگی را می کشد. ۲۰۰ تومان پس انداز کلو خرج ناهار و شام مهمانانی شد که در مراسم عزاداری مرگ پدر او شرکت کرده بودند. [ رسم بسيار خوبی در ميان طوايف ايل بهمئی پابرجا بوده و می باشد که به هنگام مراسم عزاداری، شرکت کنندگان در مراسم غالباً مقداری کالا و یا دام و هم اکنون نیز مبلغی پول را به بستگان متوفی ارائه می کنند امّا دکتر افشار نادری به این رسم در مراسم ختم پدر کلو اشاره ای نکرده است ]

به هر حال کلو ماند و ماه پری، صفدر، بندر، زهرا، برادران و خواهران ناتنی و بالاخره زن خودش «همه گل».

ماه پری سه ماه بعد از مرگ شوهرش، شوهر کرد و رفت و نگاهداری صفدر، بندر و زهرا را به کلو سپرد.

اکنون [سال ۱۳۴۷] کلو ۲۵ سال سن دارد. صفدر ۱۰ ساله، بندر ۸ ساله و زهرا ۷ ساله شده اند. همه گل نیز بزودی صاحب فرزند خواهد شد، فرزندی که بقای عمرش به دست خداست و امامزاده.

«صفدر» چوپانی می کند و علاوه بر نانی که مي خورد و لباسی که می پوشد، در سال ۳ رأس بز يک ساله نيز حق الزحمه می گيرد.

«بندر» فلج است و نمی تواند راه رود و کار کند و به بيان خود «لُرها» نان خور است بدون اينکه نانی بياورد. ولی زهرا با کمی سن، يار و ياور «همه گل» در کارهای خانه بشمار مي رود.

اگر کلو بذر داشته باشد و گاو يا الاغی هم داشته باشد می تواند تکّه زمينی را هموار کرده و بکارد ولی او هيچکدام از اينها را ندارد و کسی هم در اين راه به او کمک نمی کند. وجود بندر برادر فلج ۸ ساله ی او نيز مانعی بر سر راه تحرک و پذيرفته شدن خانواده او در ميان مال های کوچ رو است. در آخر از کلو پرسيدم: ديروز ناهار چه خوردی؟ گفت: نان پرسيدم: نان را با چه خوردی؟ صميمانه و متعجبانه گفت: با دندانهايم [روح قانع و ساده ی ايلياتی]

دکتر افشار نادری در ادامه بیان می دارد:

«البته همه ی عشاير مانند کلو نيستند، ولی در ميان عشاير اسکان شده کلوها هم کم نيستند.»

همانگونه كه در مبحث فرهنگ ايل بهمئي اشاره شد؛ در نظام عشايری، کوچ و دامداری دو رکن اساسی زندگی کوچندگان بود و خانواده های گله دار به جهت توازن انسان و دام در مال های خود ، هميشه چندين خانواده فقير را در کنار خود داشتند تا از خدمات آنان در نگاهداری دامها بهره ببرند و در مقابل در محصولات دامی با آنها شريک شوند. خلاصه اينکه دامداري عامل مهّم برای نزديکی و بهم پيوستگی خانوارهای عشايری بود، ولی با اسکان سريع و همراه با زور آنان و جايگزينی نظام کشاورزی (که خود باعث دورتر شدن هرچه بيشتر خانوارها است)، شالوده ی حيات عشاير دستخوش تغييرات آنی و شديد شد و بيشترين لطمه ممکن را به آنها وارد ساخت. روندي كه مي توانست با آگاهي از تمام اثرات و جوانب آن و سپس ايجاد زمينه هاي مناسب براي زندگي يكجانشيني و به تدريج و با ملايمت اجرا گردد؛ امّا تاريخ به گونه اي ديگر رقم خورد.